HAZARD




UZALEŻNIENIE OD HAZARDU

Czym jest uzależnienie od hazardu?

Uzależnienie od hazardu jest chorobą w swej istocie postępującą i chroniczną, która nigdy nie może być uleczoną, ale może być zatrzymaną. Przed dołączeniem do Anonimowych Hazardzistów wielu uzależnionych od grania myślało o sobie, że są słabymi moralnie lub po prostu, że są bezwartościowi. Koncepcją Wspólnoty AH jest twierdzenie, że uzależnieni od hazardu to ludzie bardzo chorzy, którzy mogą zatrzymać rozwój swojej choroby. Jest to możliwe, jeśli tylko dołożą wielu starań i będą stosowali się do programu 12 kroków który odniósł tak wielki sukces w odniesieniu do tysięcy innych ludzi którzy mieli ten sam co oni problem z graniem i hazardem.

Jaka jest pierwsza rzecz którą powinien zrobić uzależniony od hazardu i grania ?

Hazardzista musi chcieć zaakceptować fakt, że jest w szponach postępującej choroby i musi pragnąć zdrowieć. Nasze doświadczenie mówi, że program AH zawsze zadziałał w stosunku do osoby, która pragnęła zaprzestać hazardu. Nie będzie nigdy pracować na rzecz osoby, która nie stanie twarzą w twarz z faktami odnoszącymi się do tej choroby.

Jak możesz stwierdzić, że jesteś uzależniony od grania i hazardu ?

Tylko Wy możecie to stwierdzić. Większość osób zwraca się do Wspólnoty AH kiedy stwierdziło, że hazard już bardzo zniszczył ich życie. Stąd w ramach AH hazardzista opisywany jest jako osoba, której granie spowodowało narastające i stałe problemy w odniesieniu, do jakiejkolwiek dziedziny czy sfery życia. Wielu członków Wspólnoty AH przeszło przez przerażające doświadczenia zanim byli w stanie przyjąć pomoc. Inne osoby przeszły przez powolne łagodne pogorszenie się stanu zdrowia lub powolny upadek, po którym przyznały się do porażki.

Jak przestać grać dzięki programowi AH ?

Dokonać tego można poprzez zmianę swych cech w ramach samego siebie i uwierzyć w podstawowe koncepcje programu 12 kroków AH. Nie ma skrótów, aby uzyskać tę wiarę i dokonać zmiany. Aby zatrzymać chorobę i zdrowieć z jednego z najbardziej pokrętnych, podstępnych i przewrotnych nałogów należy dokonać starań i wysiłku by zdobyć się na UCZCIWOŚĆ, OTWARTOŚĆ i CHĘĆ do dalszego zdrowienia. Czy świadomość dlaczego graliśmy jest ważna? Jest, ale jeśli chodzi o zaprzestanie grania wielu członów Wspólnoty przestało grać bez korzyści płynących ze świadomości, dlaczego uprawiało hazard.

Jakie są cechy osoby uzależnionej od hazardu?

1. Niezdolność i niechęć, aby zaakceptować rzeczywistość. Stąd ucieczka do świata marzeń, świata związanego z hazardem.

2. Niepewność emocjonalna. Uzależnieni od hazardu stwierdzają, że czują się emocjonalnie dobrze również wtedy, kiedy działają - grają. Nie jest rzeczą rzadką fakt gdy „działający” gracz mówi: „ Jedyne miejsce do którego czuję, że należę to było wtedy gdy siedziałem przy stoliku pokerowym. Tam właśnie czułem się bezpiecznie i wygodnie. Niewiele ode mnie żądano. Wiedziałem, że niszczę siebie samego, ale jednocześnie miałem pewne poczucie bezpieczeństwa”.

3. Niedojrzałość. Pragnienie posiadania wszystkich najlepszych rzeczy z życia bez żadnego wysiłku ze swej strony - wydaje się to wspólną cechą hazardzistów.

Wielu członków AH akceptuje fakt nieposiadania chęci do dojrzenia i stania się dorosłymi. Podświadomie czują, że mogliby uniknąć dojrzałej odpowiedzialności przez opieranie się na nadziei odwrócenia się karty i przyjścia szczęśliwego losu. Stąd ta walka by uciec od odpowiedzialności stała się podświadomą obsesją. Dlatego uzależniony od hazardu posiada olbrzymie „wewnętrzne ciśnienie” by zdobyć wielką wygraną i nagrodę i musi mieć poczucie posiadania wielkiej siły by do tego dążyć. Uzależnieni od hazardu zrobią wszystko (często wbrew sobie i przeciw innym), aby zachować wizerunek, jaki chcą pokazać innym. Ponadto istnieje teoria, że hazardziści podświadomie pragną przegrać by ukarać siebie. Jest dużo dowodów potwierdzających tę teorię.

Czym jest świat marzeń uzależnionego od hazardu?

To inna wspólna cecha hazardzistów. Mnóstwo czasu poświęcają oni na tworzeniu wizerunku wielkich i cudownych rzeczy, które zrobią jak wreszcie wpadnie wielki szmal - ta wielka wygrana. Często widzą siebie jako filantropów i ludzi o wielkim wdzięku. Mogą marzyć o tym, że dadzą swoim rodzinom, bliskim, przyjaciołom samochody, futra, i inne artykuły luksusowe. Hazardziści widzą swoimi oczyma wyobraźni jak prowadzą miłe, przyjemne, wdzięczne życie, które uzyskali dzięki swojemu systemowi gry. Służba, piękne domy, ubrania, wspaniali przyjaciele, jachty, podróże dookoła świata- to tylko niektóre z rzeczy, które są tuż obok po wielkiej wygranej, którą wreszcie uzyskają. Co dziwne - nigdy nie istnieje wystarczająco wielka wygrana aby nawet najmniejsze marzenie stało się faktem i dało satysfakcję i zadowolenie. Kiedy uzależnionym od hazardu udaje się wygrać do poziomu swoich obecnych marzeń, to mimo tego grają dalej by zrealizować jeszcze większe marzenia. Kiedy to się im nie udaje grają dalej w beznadziejnej desperacji a głębia ich nędzy jest coraz większa w miarę jak ich świat marzeń rozbija się na drobne kawałki.. Niestety będą walczyć dalej by marzyć i spadać na jeszcze niższy skraj nędzy. Nikt ich nie może przekonać, że ich wielkie wspaniałe systemy i recepty na wielką wygraną nigdy nie przyniosą sukcesu wygranej. Oni wierzą, że im się uda, ponieważ bez tego wyśnionego świata życie dla nich byłoby nie do zniesienia.

Czy hazard jest tylko problemem finansowym?

Nie. Uzależnienie od hazardu jest problemem emocjonalnym. Osoba w szponach tej choroby stwarza i buduje wielkie góry problemów pozornie nie do rozwiązania. Problemy finansowe tworzą się, są, ale hazardziści muszą stawić czoło problemom małżeńskim, zatrudnienia i pracy lub rozwikłać problemy natury prawnej - odpowiedzialności wobec prawa. Hazardziści stwierdzają, że ich przyjaciele odeszli, że są odrzuceni przez rodzinę. Z wielu problemów, które dostarcza uzależnienie od hazardu problem finansowy jest problemem najprostszym. Kiedy hazardzista dołącza do Wspólnoty AH i porzuca grę zazwyczaj jego dochody stają się coraz większe i już nie ma tego „odpływu gotówki” na grę a wkrótce finansowe ograniczenia zaczynają znikać. Członkowie Wspólnoty AH stwierdzili, że najlepszą drogą do uzyskania równowagi finansowej jest ciężka praca i spłata długów oraz zobowiązań. Pożyczanie pieniędzy w ramach Wspólnoty AH szkodzi naszemu zdrowieniu i nie powinno mieć miejsca. Najbardziej trudne i czasochłonne to zmiana swoich cech i nawyków. Większość członków Wspólnoty AH patrzy na to jak na największe wyzwanie, nad którym trzeba pracować od zaraz i przez resztę swojego życia.

Dlaczego uzależniony od hazardu nie może przestać grać dzięki swojej silnej woli ?

Uważamy, że większość osób jeśli są uczciwe przyznaje, że brakuje im siły by rozwiązać niektóre problemy. Jeśli chodzi o hazard znaliśmy wielu graczy, dla których granie było problemem, który mogli powstrzymać na różne okresy. Udało im się jednak po pewnym czasie oszukać mechanizmy obronne i tracili kontrolę a przy nadarzającej się okazji zaczynali na nowo grać bez świadomości myślenia o konsekwencjach tracąc całkowicie kontrolę. Mechanizmy kontrolne, w które wierzyli i na których się opierali np.: siła woli przegrały z prostym powodem, aby grać. Stwierdziliśmy, że siła woli jest na nic, ale przestrzeganie zasad 12 kroków i zasad duchowego życia wydaje się rozwiązywać nasze problemy. Większość z nas ma wrażenie, że wiara w Siłę Większą od nas samych jest niezbędna abyśmy mogli utrzymywać w sobie pragnienie odejścia od hazardu.

Czy uzależniony od hazardu może powrócić do normalnego grania?

Nie. Pierwsze zagranie dla uzależnionego od hazardu to jak pierwszy kieliszek dla alkoholika. Prędzej czy później wpadnie w ten sam stary destrukcyjny schemat. Jak tylko przekroczy się tę linię i wejdzie w obszar nieodpowiedzialnego, niekontrolowanego grania to osoba ta już nigdy więcej nie odzyska kontroli. Po powstrzymaniu się przez okres kilku dni, tygodni lub miesięcy od grania niektórzy spośród nas starali się, próbowali takich małych eksperymentów jednak zawsze z katastrofalnymi skutkami. Ta dawna obsesja powracała w sposób nieunikniony. Doświadczenia naszej Wspólnoty AH wydają się wskazywać na alternatywę: grać i ryzykować postępujące pogorszenie lub nie grać i budować sobie lepsze nowe życie.

Czy to oznacza, że już nigdy nie będę mógł zagrać choćby za przysłowiową złotówkę?

To dokładnie to oznacza. Trzeba mieć jakiś punkt odniesienia i członkowie Wspólnoty AH stwierdzili, że uniknąć trzeba pierwszego zagrania, nawet, jeśli to niewinne założenie się o np: filiżankę kawy.

Gram okresowo. Czy potrzebuję Wspólnoty AH?

Tak. Uzależnieni od hazardu, którzy stali się członkami Wspólnoty AH mówią, że chociaż ciągi grania miały miejsce, co pewien czas to przerwy między nimi nigdy nie były okresami konstruktywnego myślenia. Symptomatyczne dla tych okresów była nerwowość, pobudliwość, napięcie, frustracja, niemożność podejmowania decyzji i stałe zrywanie kontaktów towarzyskich, znajomości i przyjaźni. Te same osoby często stwierdzały, że program AH stanowi odpowiedź i jest narzędziem do usunięcia wad charakteru stanowiąc zbiór wytycznych dla rozwoju moralnego i duchowego w ich dalszym życiu.

HAZARD dla uzależnionego od hazardu to:

Jakiekolwiek uprawianie hazardu, zakładanie się, granie, w imieniu własnym lub innych, na pieniądze lub nie, bez znaczenia w małym lub dużym zakresie, w sytuacji, gdy wynik jest niepewny lub też zależny od szczęścia ( umiejętności grającego) - to właśnie jest hazard.

AH - 20 PYTAŃ

1. Czy kiedykolwiek brakuje Ci czasu z powodu uprawiania hazardu?

2. Czy twoja rodzina staje się nieszczęśliwa z powodu hazardu?

3. Czy z powodu hazardu pogarsza się twoja reputacja?

4. Czy kiedykolwiek odczuwałeś wyrzuty sumienia z powodu hazardu?

5. Czy kiedykolwiek uciekasz się do hazardu w celu zdobycia pieniędzy potrzebnych do spłacenia długów lub załatwienia innych kłopotów finansowych?

6. Czy hazard obniża twoje ambicje lub wydajność w działaniu?

7. Czy po przegranej czujesz, że jak najszybciej musisz się odegrać?

8. Czy po wygranej czujesz silną potrzebę ponowienia próby kolejnej wygranej?

9. Czy często zaczynasz grać stawiając swoje ostatnie pieniądze?

10.Czy pożyczasz pieniądze na gry hazardowe?

11.Czy kiedykolwiek sprzedałeś coś w celu uzyskania pieniędzy na hazard?

12.Czy z trudem przeznaczyłbyś swoje pieniądze przeznaczone na hazard w celu zrobienia jakichś normalnych zakupów?

13.Czy hazard przesłania Ci troskę o byt Twojej rodziny?

14.Czy kiedykolwiek grasz dłużej niż wcześniej zaplanowałeś?

15.Czy hazard kiedykolwiek pozwolił Ci „zapomnieć” o kłopotach lub zmartwieniach?

16.Czy kiedykolwiek popełniłeś lub myślałeś o popełnieniu nielegalnego czynu w celu zapewnienia sobie środków na hazard?

17.Czy kiedykolwiek z powodu hazardu źle sypiasz?

18.Czy z powodu kłótni, niepowodzenia lub frustracji ogarnia Cię nagła potrzeba hazardu?

19.Czy dla uczczenia jakiegoś sukcesu idziesz sobie pograć?

20.Czy kiedykolwiek pomyślałeś, że przyczyną twoich najgorszych problemów może być hazard?

Większość uzależnionych od hazardu i grania odpowiada twierdząco już na siedem pytań.